maandag 5 oktober

Na het dag je strand van gisteren, had ik vandaag wel weer zin in een beetje spierpijn. Dus maar besloten om terug te gaan naar dezelfde plek als gisteren, maar nu minder lui en op de fiets. Dus vanmorgen al vroeg naar de bakker stokbrood gehaald en na het overheerlijk, afwisselend ontbijt dat ik elke morgen voor mezelf bereid, fiets maar van driehoog naar beneden gegooid en om 9.05 uur was ik onderweg. Je fietst dan over de N340, die vanaf Almuñecar bijna niet meer gebruikt wordt, omdat de snelweg hier al klaar is en er parallel aan loopt. Dus de eerste kilometers heb je last van veel verkeer, maar daarna ben je zo goed als alleen. Je fietst naar het westen langs de dorpjes Salobreña, Almuñecar, La Herradura, Maro en als laatste Nerja. Het is een heerlijke weg om op te fietsen. De eerste 11 kilometer vanaf de flat zijn redelijk plat en dan is het tot aan Nerja 35 kilometer jojoën, op en neer. Er zitten leuke klimmetjes in, maar niks overdreven. Om een vergelijk te maken met eergisteren (de afstand is bijna hetzelfde, dus leek me dat wel leuk om te doen): Afstand naar Nerja heen 46 km en naar Pico Veleta van 45 km. Tijd over de heenweg vandaag 2.19 uur en eergisteren 5.25 uur. Terugweg vandaag 2.31 uur en eergisteren 1.09 uur. Cijfers zeggen niks, maar het is wel leuk om sommige verschillen te zien. Eigenlijk ging het heel goed vandaag en was ik ook vrij snel in Nerja aangekomen. Ik heb bij ‘el Balcon de Europa' een lekker ijsje op en me laten vereeuwigen door een Engelsman, wat op zich niet zo raar is omdat Engels hier zo ongeveer de voertaal is. Ben toen een stukje teruggefietst naar Playa Burriana. Dan ga je echt stijl naar beneden en meteen merkte ik iets aan mijn fiets, nog afgestapt na honderd meter, dacht achterwiel zit los maar nee, die zat vast. Weer opgestapt en verder naar beneden, maar het zwabberde heel erg. En ja hoor, een lekke band. Eerst maar geprobeerd om hem op te pompen. Maar dat is tegen beter weten in hopen. Waarom zou hij nu wel vol blijven als hij net is leeg gelopen? Dus een plekje met schaduw opgezocht en maar aan het werk. In eerste instantie wilde ik de band plakken, maar dat lukte niet echt, kreeg het lek niet gevonden. Nu ben ik natuurlijk de rust zelf, dus naar één tel maar besloten om de nieuwe binnenband, die ik bij me had, maar gewoon te gebruiken. Meteen ging er wel door me heen: 'Nu zul je zien dat ik dadelijk weer lek rij en dat ik nog 20 kilometer moet lopen'. Wat foto's nog gemaakt en mijn stokbrood met ham opgegeten op een bankje op de boulevard met uitzicht op het strand en de terugreis maar ingezet. De terugreis is eigenlijk veel leuker, omdat je dan aan de kant van de kust rijdt en dan kun je heel vaak diep naar beneden kijken terwijl je rijdt. Iets dat ik in de auto ook wel deed, hetgeen Marijke dan weer minder leuk vond. Maar op de fiets gaat alles langzamer en is er niemand die tegen je zegt: 'Zit niet te gapen, maar let op de weg'. Vandaar die foto's van die romantische baaitjes op de terugweg. Na drie ben ik er maar mee gestopt, anders kwam er van het fietsten niks terecht. Na 4.41 uur ben ik dan weer terug in Motril met een gemengd gevoel. 'Dit is het dan', zegt mijn hoofd en hart ( ik zou morgen nog wel een rondje kunnen fietsen, maar zonder reserveband geen aanrader) en 'gelukkig', hoor ik mijn kont zeggen. Die doet wel zo zeer, dat het helemaal doorstraalt naar mijn rug. Had ik eergisteren ook heel erg veel last van. Die jongeman die ik tegenkwam bij de beklimming van de Sierra Nevada had het slimmer aangepakt. Die had zijn eigen zadel meegenomen uit Nederland en hier op de huurfiets laten zetten. Dat is nu ervaring, hij had vaker dit soort reizen gemaakt. Maar goed, eigenlijk is het jammer dat dit de laatste rit was. Ik zat vanmorgen vaak aan eergisteren te denken, te vergelijken hoe het was. Hoe ik me voelde tijdens de beklimming en hoe de beklimming ging, eigenlijk kun je het niet vergelijken, moet je het ook niet willen vergelijken. Beide dagen zijn mooi, op hun manier, en ik kan alleen maar zeggen dat ik van beiden net zoveel genoten heb en die lekke band, ach, die ben ik nu al vergeten.

Het is heel intens geweest en ik wilde eenieder die een reactie achtergelaten heeft hiervoor bedanken. Ik heb ze elke dag met heel veel plezier gelezen.

Sus quiero, a todos un beso!