zaterdag 3 oktober

Om 6 uur de wekker gezet, zodat ik lekker vroeg aan de klim kan beginnen. Maar mijn lichaam vond 4 uur ook wel een mooie tijd. Dus deze keer 2 uur rondjes gedraaid in bed en dan gaat de wekker eindelijk. Ik mag eruit en aan mijn ochtend ritueel beginnen met maar één wijziging hierin: normaal haal ik brood na 9.00 uur bij de supermarkt en vandaag ga ik het halen bij de bakker, want die is ook op zaterdag om 6.00 uur open. Bij de bakker aangekomen schijnt hier het Bosch kwartiertje ook al geïntroduceerd te zijn, dus om 6.20 uur kan ik aan mijn ontbijtje beginnen. Voor de mensen die zich al 6 dagen afvragen: 'Wat zou Raimundo nou ontbijten 's morgens', nou, dat wil ik jullie best verraden. Koffie ( veel koffie) en twee sneetjes met boter en chocoladepasta erop. Nou blijkt dat jam veel minder calorieën heeft maar lang niet zo lekker is, dus blijf ik trouw aan mijn chocoladepasta. Ik wijk af geloof ik. Om er zeker van te zijn dat ik niks zou vergeten had ik gisteren alles al klaargelegd. Ik ken mezelf en als ik 's morgens meteen aan alles moet denken, dan kan dat alleen goed gaan als Marij in de buurt is. Dus ik had ‘t makkelijk, hoefde alleen mijn spullen te pakken, m'n fiets en op naar Cenes de la Vega ( 738 meter), een dorpje net buiten Granada aan de voet van de Sierra Nevada. Daar had ik gisteren al uitgezocht waar ik mooi mijn auto zou kunnen parkeren. Omdat het nog donker was bij aankomst, alvast de spullen klaar gezet voor vertrek en om 7.56 uur was het ineens net of er iemand een lichtschakelaar had omgezet, echt heel raar. Dus vertrekken maar. De eerste 2 á 3 kilometers had ik overal last van. Nerveus gevoel in mijn lichaam, kwam niet in mijn ritme, rugzak voelde veel te zwaar aan. Nu zat daar ook wel heel veel in, omdat ze tegen me gezegd hadden dat ik winterfietskleding mee moest nemen voor als het koud was en zeker voor de afdaling vanaf Pico Veleta. Maar ook dat veranderde en ik begon me zelfs te verbazen hoe goed het ging. Eigenlijk is dat zo gebleven tot 3 kilometer voor de parkeerplaats waarvandaan de auto's niet meer verder naar boven mogen. Ik zat een beetje door mijn krachten en moest gewoon nodig eten. Bij aankomst heb ik een banaan en druivensuiker op, een paar sultanas en een blikje Coca Cola ( heb ergens gelezen dat het goed werkt). Voelde me best wel weer goed. Toen kwam er een busje de parkeerplaats opgereden dat ik herkende van een reisverslag dat ik gelezen heb. Het is van een bedrijf uit Ronda (van een Nederlander) dat fietsvakanties organiseert. Er stapte een man en een vrouw uit en voor de vrouw die ook een strak fietsoutfitje aanhad, werd er ook een fiets uit de bus gehaald. Ik was toch al klaar met eten en rusten, dus ik er naar toe op de fiets en stopte ter hoogte van die twee en sprak ze aan. Nu weten jullie hoe tactvol ik wel niet ben, dus open ik gelijk maar met waar het over gaat (anders verlies je ook maar je tijd). 'Is dat niet een beetje vals spelen met de fiets hier naar boven fietsen?' De vrouw, die zich gelijk aangesproken voelde (de man is uiteindelijk de chauffeur van het busje), antwoordt me dat ze alleen maar afdalingen doet. We lachen er even om (hoewel ze wel de waarheid sprak) en praten nog een beetje over hoe het is om in Spanje te fietsen. Op dat moment komt de eerste fietser boven die bij hun groepje hoort, een jonge man van achter in de 20, een ervaren fietser, die 's morgens om 9.00 uur in het dal gestart was met de rest (Maar die waren nog wel een tijdje onderweg). Ik nam afscheid nadat ik gevraagd had of de chauffeur wist hoe ver het nog naar boven was. Volgens zijn routeboekje 12 kilometer.

Dus ik op pad voor de laatste 12 kilometer, oftewel 1,5 uur fietsen. Ik was naar boven komen fietsen met een gemiddelde van 9.4 per uur dus 8 per uur zou toch moeten kunnen. De parkeerplaats is op een hoogte van 2500 meter en ik moet naar 3398 meter. Nu kan iedereen berekenen, dat ik dus 898 meter moet klimmen over 12 kilometer. Getallen zeggen op zich misschien niet veel, maar als je na 5 kilometer fietsen denkt: 'Ik moet nog een uur omdat ik gemiddeld 8 kilometer per uur rij', en een half uur later kijk je op je kilometerteller en die geeft gemiddeld 7 aan, dan begrijp je dat je er nog steeds een uur over moet doen. Vervelend wordt het als je een half uur later weer kijkt en merkt dat je er nog maar 6 per uur rijdt en laat ik maar niet zeggen wat er door je heen gaat als je ( jawel) een half uur later merkt dat je er nog maar 5 per uur gaat. Twee kilometer voor het eind ( op 43 kilometer) kon ik niet meer, ik was vanaf kilometer 5 al 8 keer gestopt om 1 minuutje mijn voeten op de grond te zetten. Klinkt raar, maar dat helpt echt, je benen en rug komen dan even tot rust en je kunt weer verder. Maar 2 kilometer voor de streep hielp niks meer, alles deed pijn en ik was kapot. Het is dat mijn tong niet lang genoeg is, anders was ik er over gestruikeld. Toen dacht ik aan een gesprek met Marijke gisteren, die zei: 'Ook al moet je kruipen, bovenkomen doe je zeker', en dacht ik, het zou ook wel heel absurd zijn om nu om te draaien, dus maar weer een stukje fietsen. Dit heb ik volgehouden tot 600 meter voor het eind, toen ben ik gaan lopen. Nu moet ik zeggen dat het laatst stuk ook niet te fietsen is: de weg houdt op en gaat over in een zand/grind pad dat kletsnat was en te stijl wordt om nog te fietsen. Het allerlaatste stuk is gewoon van rotsblokken, dus kun je alleen maar lopen. Op het moment dat ik op het stuk kom dat je echt niet meer kunt fietsen, staat die Nederlandse jongen naast me en is het laatste stuk met me mee gelopen. Hij heeft het nog wel even geprobeerd, maar het lukte hem ook niet meer. We hebben onze fietsen aan elkaar vastgemaakt ( ik had een slot meegenomen) en het laatste stuk berg beklommen als echte bergbeklimmers. Van elkaar foto's gemaakt en nog even gepraat voor we aan de afdaling begonnen. Ik had mijn lange broek, trui met lange mouwen, jas aan en helm opgedaan. Het enige dat niet bedekt was waren mijn vingers, omdat ik niet mijn winterhandschoenen had aangedaan. Nou, hoe het mogelijk is weet ik niet want de zon scheen echt en goed. Maar ik was half bevroren toen ik bij de parkeerplaats terug was. Nog even met de man van het busje staan praten ( intussen kwam die jongen ook aan, hij daalde iets langzamer), water gekocht en de daling verder ingezet naar het dorpje waar de auto stond. Ik heb geweldig gedaald, auto, vrachtauto ingehaald, ik ging me daar hard en ik was zo blij toen ik mijn auto zag!