2 – Maandag 28 september

Zoals gebruikelijk (de laatste tijd) om 6.45 uur wakker geworden. Er maar uitgegaan, koffie gezet en alvast begonnen met het typen van dit dagboekje. Na het ontbijt naar Granada gereden om de fiets op te halen. Op het moment dat ik bij de fietswinkel binnenstapte was de eigenaar met iemand bezig die zijn nieuwe racefiets op kwam halen. Nou dat was een liedje zonder eind. Ik kan goed anderhalf uur hebben moeten wachten voordat hij eindelijk klaar was met die goede man en zijn nieuwe racefiets. Toen duurde het nog een hele tijd voordat hij eindelijk zover was om mij te helpen. Uiteindelijk kreeg ik dan mijn huurfiets en na de 4 papieren ingevuld te hebben en te hebben afgerekend, stond ik buiten met mijn fiets voor mijn ‘grote auto waar wel 4 fietsen in konden'. Het probleem was alleen dat ik met geen mogelijkheid de achterbank plat kreeg om er maar één fiets in te doen. Wat ik ook probeerde, het lukte niet en intussen was er een man naast me komen staan die in de gaten had dat ik weg zou gaan en hij was wel geïnteresseerd in mijn parkeerplekje. Hij begon dus spontaan mee te denken over de mogelijkheden die ik had. Zo kwam hij op het geweldig idee om de banden van de fiets af te halen en het frame tussen de voorstoelen en achterbank te plaatsen en de wielen achter in te leggen. Dus, zo gezegd zo gedaan, en het paste. Ik kon ik eindelijk rond een uur of 1 ‘s middags vertrekken met een fiets achterin de auto. Snel bij aankomst in Motril naar de supermarkt, zodat ik ook wat te eten in huis zou hebben en snel naar huis om me om te kleden, zodat ik nog vandaag mijn eerste bergkilometers zou kunnen maken. Ik dus bij thuiskomst snel de boodschappen opgeruimd en mezelf in mijn snelle, sportieve racetenue gestoken. Naar beneden, fiets uit de auto en gaan...... Maar ik kreeg met geen mogelijkheid het achterwiel weer op de fiets, dus na een hele tijd geprobeerd te hebben ook maar opgegeven. Ik had ook geen zin om de fiets weer uit elkaar te halen, dus maar weer proberen om de achterstoelen plat te krijgen en eindelijk uit het niks had ik het door. Moest aan een ding trekken en eindelijk ging de achterbank plat. Fiets in de auto en op zoek naar een fietsenmaker die het achterwiel er wel op zou krijgen. Met de wetenschap dat ze hier tussen 14.00 uur en 17.00 uur liggen te pitten. Dus na wat rondgevraagd te hebben, zou er een fietsenmaker in Salobreña zijn die om 16.30 ur open zou gaan. Daar aangekomen zei die tegen me: 'Laat de fiets maar staan en kom hem morgen maar halen'. Dat was niet geheel de bedoeling, dus op zoek naar iemand anders. Uiteindelijk bij een bromfietsenzaak terecht gekomen, die er naar gekeken heeft en het heeft gemaakt, er zat een remblokje van de schijfrem niet geheel op zijn plek. Die man zal wel gedacht hebben. Ik stond daar in mijn snelle outfit met een fiets waarvan het achterwiel er niet in zat. Uiteindelijk dus toch nog een paar kilometers kunnen fietsen in de bergen. Om precies te zijn 29 km en ik kan de regen (het regent hier heel de dag al) niet de schuld geven dat het zwaar was. Het is echt heel erg zwaar. Nu moet ik zeggen dat het stukje dat ik gedaan heb ook wel een kuitenbijtertje is, maar goed, het was ook maar 14.4 km heen. Want die 14.4 km terug, die heb ik met een topsnelheid van 54 km per uur zo gedaan. Maar die eerste 14.4 km met soms een snelheid van nog geen 8 km per uur was meer een bijtertje. Eenmaal weer thuis een pasta'tje gemaakt zoals een echte wielrenner zou doen en lekker zitten nagenieten van mijn eerste beklimminkje.